Codenaam Hélène maakt dat je jouw rode lipstick tevoorschijn haalt, vloekt als een bouwvakker en al het lef van de wereld voelt opborrelen.
Auteur
De Amerikaanse Ariel Lawhon heeft al verschillende historische fictie romans gepubliceerd met heel wat prijzen. Wat ik enorm waardeer: in haar nawoord heeft ze niet enkel haar opzoekwerk kort toegelicht, maar ook waar ze het verhaal heeft aangedikt of gewijzigd. Ik wil zeker meer van haar lezen, want haar schrijfstijl boeit me.
Cover
Eigenlijk vind ik het een nogal brave cover voor deze uitzonderlijk moedige en meest gezochte vrouw door de Gestapo; liever had ik gewoonweg een foto van haar gezien. Mijn voorstel ;-).
Codenaam Hélène: het verhaal
De Australische Nancy Wake heeft zoveel lef, dat ze zich tot freelance journaliste smoest. Als de Duitsers Frankrijk bezetten tijdens de tweede wereldoorlog weet Nancy één ding zeker: zij wil het veld in! De liefde van haar leven Henri blijft thuis in Marseille en zorgt voor financiële steun.
Met vier verschillende schuilnamen, tonnen lef en een onwaarschijnlijk doorzettingsvermogen kan ze de bruinhemden om de tuin leiden en vooral veel mensen redden. Met haar brutale, moedige karakter en haar slimme creativiteit heeft ze het respect van al haar mannen, waarover ze leiding heeft (of liever zich toe-eigent). En ze neemt wraak!
Mijn gedacht
Eerlijk is eerlijk: toen ik het eerste hoofdstuk had gelezen, moest ik enorm grinniken. Groot was mijn verbazing dat het om een waargebeurd verhaal ging. Normaliter lees ik NOOIT de achterflap als ik aan een boek begin, maar toch wilde ik even spieken. Dat maakt het boek nog indrukwekkender. Correctie: dat maakt Nancy Wake nog imposanter.
Schrijfster Ariel Lawhon heeft enerzijds het verhaal ingenieus samengesteld door de hoofdstukken in diverse tijdzones in elkaar te weven; anderzijds enorm slim om de insteek van Nancy in eerste persoon te vertellen en de zienswijze van Henri in derde persoon. Enorm fijn dat ook het liefdesverhaal en huwelijk met Henri op een tweede verhaallijn hobbelig mee walst.
Tenslotte besef ik dat de tijdslijn een harde noot om te kraken was, maar de auteur heeft een pareltje gepubliceerd. Een fucking terecht eerbetoon aan Nancy!
Nancy Wake heeft ontelbare onderscheidingen – terecht – ontvangen. In Australië werden een aantal geweigerd, omdat ze niet officieel voor het Australisch leger had gevochten. Jaren later bood de regering haar deze toch aan. Haar antwoord:
“De laatste keer heb ik de regering bij een dergelijke suggestie duidelijk gemaakt
Nancy Wake
dat ze die kunnen stoppen waar de aap zijn noten bewaart.”
Zij verkocht haar medailles ter ondersteuning van haar inkomen op oudere leeftijd en verkondigde:
“Er was geen reden om ze te bewaren,
Nancy Wake
ik zal waarschijnlijk naar de hel gaan en ze zouden maar smelten.”
Laat een reactie achter